Wstęp
SM UB-12 to niemiecki okręt podwodny typu UB I, który odegrał istotną rolę w trakcie I wojny światowej. Zbudowany w stoczni AG Weser w Bremie, został zwodowany 2 marca 1915 roku i wszedł do służby w Kaiserliche Marine 29 marca tego samego roku. Jego historia to nie tylko opowieść o technicznych osiągnięciach czasów wojennych, ale również o strategiach morskich i losach załogi. SM UB-12 zyskał reputację efektywnego jednostki bojowej, przeprowadzając 98 patroli, podczas których z powodzeniem zatopił 21 statków oraz jeden okręt wojenny. W niniejszym artykule przyjrzymy się bliżej konstrukcji, służbie oraz losom tego okrętu.
Budowa okrętu SM UB-12
SM UB-12 był jednokadłubowym okrętem podwodnym, co oznacza, że jego konstrukcja była stosunkowo prosta w porównaniu do późniejszych modeli. Długość jednostki wynosiła 28,1 metra, a wyporność w zanurzeniu osiągała 142 tony. Okręt mógł operować na powierzchni z prędkością 6,5 węzła oraz 5,5 węzła w zanurzeniu. Jego maksymalne zanurzenie wynosiło około 50 metrów, co pozwalało mu na prowadzenie działań w strefach przybrzeżnych. Mimo relatywnie niewielkich rozmiarów, SM UB-12 charakteryzował się znaczną efektywnością operacyjną.
Jednym z kluczowych elementów konstrukcyjnych okrętów typu UB I była ich zdolność do długotrwałych patroli na morzu. Zasięg jednostki wynosił 1650 Mm przy prędkości 5 węzłów na powierzchni oraz 45 Mm przy prędkości 4 węzły w zanurzeniu. Dzięki tym właściwościom SM UB-12 mógł skutecznie prowadzić działania przeciwko statkom handlowym i wojennym w rejonach Morza Północnego.
Służba i osiągnięcia SM UB-12
Podczas swojej służby SM UB-12 przeszedł przez kilka istotnych okresów dowództwa. Pierwszym dowódcą został Hans Nieland, który pełnił tę funkcję do listopada 1915 roku. Po jego odejściu na czoło jednostki stanął Wilhelm Kiel, pod którego dowództwem okręt odniósł swoje największe sukcesy. W dniu 10 kwietnia 1916 roku SM UB-12 zatopił parowiec „Silksworth Hall” o pojemności 4777 BRT płynący z Hull do Filadelfii. To wydarzenie było jednym z kluczowych momentów kariery tego okrętu.
W kolejnych miesiącach dowództwo nad SM UB-12 objął Georg Greth, który również odniósł sukcesy, zatapiając dwa statki oraz zajmując jeden jako pryz. Po odejściu Gretha na stanowisko dowódcy innej jednostki, okręt przeszedł pod komendę Friedricha Moeckea. Pod jego przewodnictwem SM UB-12 kontynuował swoją misję bojową, aż do stycznia 1917 roku.
Zatopienie HMS „Laforey”
Jednym z najważniejszych osiągnięć SM UB-12 było zatopienie brytyjskiego niszczyciela HMS „Laforey”. W dniu 23 marca 1917 roku okręt ten wracał z eskortowania konwoju z Folkstone do Boulogne-sur-Mer, kiedy natknął się na minę postawioną przez niemiecki okręt podwodny. Eksplozja spowodowała poważne uszkodzenia jednostki; HMS „Laforey” przełamał się i zatonął. Mimo natychmiastowej reakcji towarzyszącego mu niszczyciela HMS „Laertes”, spośród 77-osobowej załogi uratowano jedynie 18 osób.
Zmiany w konstrukcji i dalsza służba
W roku 1918 SM UB-12 przeszedł modernizację wraz z innymi jednostkami swojego typu. Okręt został przekształcony na stawiacz min, co zwiększyło jego długość do 32 metrów i wyporność do 161 ton. W wyniku tych zmian wyrzutnie torpedowe zostały zastąpione czterema wyrzutniami min o pojemności osiem min każda. Nowa rola okrętu miała na celu zwiększenie efektywności działań przeciwko brytyjskim statkom handlowym oraz wojennym.
Ostatnim dowódcą SM UB-12 był Ernst Schöller, który prowadził okręt aż do jego zaginięcia w sierpniu 1918 roku. Niestety, przyczyny zatonięcia pozostają nieznane, a miejsce spoczynku jednostki nigdy nie zostało ustalone. Cała załoga składająca się z dziewiętnastu osób nie ocalała.
Pożegnanie z SM UB-12
Ponad dwa miesiące po zaginięciu SM UB-12 doszło do incydentu związane z minami postawionymi przez ten okręt. W dniu 27 października 1918 roku należący do Royal Navy dryfer HMD „Calceolaria” wszedł na jedną z min u wyjścia Tamizy, co doprowadziło do jego zatonięcia. To wydarzenie przypomniało o tragicznych skutkach działań okrętów podwodnych i wyzwań związanych z wojną morską tamtego okresu.
Zakończenie
SM UB-12 to przykład technologii wojennej I wojny światowej oraz skomplikowanej strategii morskiej Niemiec tamtych czasów. Okręt ten zdobył uznanie dzięki swoim osiągnięciom bojowym oraz zdolności operacyjnej w trudnych warunkach morskich. Historia SM UB-12 to również opowieść o losach załogi i tragicznych wydarzeniach związanych z wojną morską. Pomimo że okręt został utracony podczas konfliktu, jego dziedzictwo trwa jako symbol determinacji i innowacji technicznych tamtej epoki.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).